Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wesoło. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wesoło. Pokaż wszystkie posty

18 maja 2012

Rafał Ziemkiewicz i Donald Tusk nie całują się w autobusie

No niestety.


Mignęło mi zdjęcie wykorzystane na plakacie już wcześniej, ale myślałam, że to jakiś anty-salonowy i anty-antysalonowy zarazem fotomontaż (prawdopodobnie pedalska zemsta za to, co Ziemkiewicz ostatnio m.in. o Michaśce naszej drogiej wypisuje), a tu nagle okazuje się, że to reklama najnowszego filmu Toma Tykwera, którego kino zasadniczo zwisa mi i powiewa (wiem, że po Pachnidle byłam jakoś wielce rozgoryczona, ale to było dawno, więc nawet nie pamiętam, o co poszło), i że jest skandal, bo ZTM niechcący urządziło filmowi promocję (a w każdym razie moja ciekawość wobec tego filmu wzrosła znacznie ponad zero, w sumie trochę wstyd przyznać, bo temat cacy), zmuszając zacne Vivarto do małej ale jakże znaczącej korekty:


Ray Grant wysmażył już właściwy komentarz, ale jakoś wstyd afery nie skomentować, tym bardziej że zwiastun wielce ok:


Co prawda tylko premier Donald Tusk wygląda w nim prawie jak premier Donald Tusk, pisarz i publicysta Rafał A. Ziemkiewicz wygląda zbyt hipstersko, aby być prawie Rafałem A. Ziemkiewiczem, ale jestem gotowa odczytać to jako podpuchę: czy RAZ nie jest przypadkiem autorytetem dla prawicowej odmiany hipsterów?

A najśmieszniejszy w całej aferze jest niemiecki plakat filmu. Ha, ha, ha.


27 lutego 2012

Co z tym sexem

skoro nawet katolicy zaczęli pisać go przez "X"?
(Oczywiście my nie ukradłyśmy tego plakatu. Po prostu Emu ocaliła go przed ateistami, przygarniając do swojego włochatego, post-katolickiego serduszka).

23 września 2011

Almodóvar w niebezpieczeństwie!



Byłam wczoraj drugi raz, film jest wspaniały i tak szybko się go nie pozbędę. To jednak nie był dwugodzinny romans bez konsekwencji, jak wydawało mi się zaraz po Nowych Horyzontach (przy całym zachwycie i och-achach).
Ale. Wchodzę wczoraj w nocy na inną-stronę - czasami pojawia się tam coś ciekawego. Mam szczęście, bo się pojawiło. Tekst Jej Perfekcyjności o Skórze, w której żyję. Ze spoilerem. W tytule.
KURWA, W TYTULE. Na głównej stronie. Tak, tym spoilerem.
Tekst na dodatek okazuje się tak oderwany od filmu, że głowa pęka.
(Uwaga: po napisaniu poniższej notki weszłam na portal - dokonano korekty tytułu i podtytułu, które są nadal spoilerem, ale delikatniejszym; pierwsza część mojego wpisu nie jest więc jeszcze o Historii).
I tak jak radosne hejterzenie pozostawiam na ogół dowcipniejszym od siebie (patrz taki navaira), tak tutaj nie mogę sobie odmówić tej przyjemności.
Pod więcej, rzecz jasna, zostanie zdradzona spora część fabuły filmu Pedro Almodovara Skóra w której żyję, łącznie z główną przewrotką i zakończeniem, jak również los Bruce'a Willisa w znanym horrorze Szósty zmysł.

20 września 2011

Paprotka PiSu,

kandydatka Magdalena Żuraw, zwróciła na siebie uwagę Wysokich obcasów. Wzruszyłabym ramionami, odporna na bucerę Prawdziwych Kobiet, gdyby nie fakt, że pośród swoich ideologicznych koleżanek Żuraw wyróżnia się w swojej publicystyce wyjątkową pomysłowością, wyrafinowaną metaforą i błyskotliwymi skojarzeniami, którym naprawdę warto poświęcić trochę uwagi - o ósmej rano, przy porannej kawie, rozgrzewają lepiej niż pudelek w kozaczkach.

Pani Żuraw to ta na motorze w
LWord-like plakacie PiSu:


A teraz mały, skromny wybór Refleksji:

Z
Jestem twoją najlepszą przyjaciółką:

Jakże cudownie mieć u swego boku inteligentniejszego i bardziej światłego mężczyznę, który pozwala nam odkrywać niezgłębione jeszcze tajemnice tej rzeczywistości. Który mówi nam, że wilk przebrany za babcię nie jest babcią i nie możemy przy całej dobroci naszego serca nieść jej w takiej sytuacji koszyczka z jedzeniem. Który nas chroni i uczy. Mądry, wartościowy mężczyzna jest chlubą kobiety.
Geje ponoć są najlepszymi przyjaciółmi płci pięknej. Kobiety posiadające w otoczeniu geja o bardzo cieplutkim i czułym serduszku, obierają go sobie na powiernika swoich najskrytszym tajemnic. Przyjaciel gej sprawdza się najlepiej gdy powierzane mu tajemnice dotyczą pożycia z mężczyzną nie-gejem (czyli po prostu – z mężczyzną). Gdyby on był tak czuły jak ty westchnie kobieta, dodając zaraz: gdybym mogła z nim rozmawiać tak jak z tobą..., dochodząc wreszcie do finalnego: gdyby on był taki jak ty... i posiada tu przynajmniej trzy wizje zamykające gdybanie. Ale, ale, jedna chwilka. Panie te pomijają zabawną drobnostkę: gdyby ich mężczyzna był „taki jak ty” – czyli gejem – sączyłby piwo wysłuchując o innym złym, bezwzględnym, nieczułym brutalu, który nie potrafi się domyślić najprostszych rzeczy i nie ma bladego pojęcia o miłości.
Czy faktycznie? Czy o miłości większe ma pojęcie homoś nazywający się „księżniczką”? Czy my, kobiety, chcemy przejść przez życie z mydłkowatym panem z łezką w oku miast szabli u boku? Chcemy być kochane przez słodkie i głupiutkie rybki, kotki, żabki, czy przez rycerzy na karych rumakach, którzy olśnią nas nie tylko zbroją ale i intelektem? I wreszcie – czy wolimy związać nasz los z peplającą babskie bzdury infantylną kukiełką przypominającą mężczyznę, czy z mężczyzną takim, jakim jest naprawdę (dziś raczej – jakim powinien być)?

Z Ach, te kompleksy:

Stąd pytanie kierowane do dzisiejszych pań w spodniach: dlaczego paroletnia dziewczynka boi, brzydzi się i nie rozumie, jak w ogóle można nawlec białego robaka na haczyk, i złowioną przez tatę rybę wypuszcza z powrotem do wody podczas gdy jej rówieśnik wykopuje glisty, z dziką satysfakcją przebija je haczykiem w dwóch miejscach a złowioną rybą wali o kamień, obcina jej głowę, rozpruwa brzuch, patroszy i jeszcze bawi się pęcherzykiem? Dlaczego chłopcy a nie dziewczynki wspinają się na drzewo żeby wykraść i zniszczyć jaja jakiegoś ptaka i dlaczego dziewczynki a nie chłopcy zakopują zdechłe ptaszki i ukwiecają ich groby?
Z Obślizgłego piękna:
W przyrodzie to, co szpetne, jest przed nami ukryte. Powiedzmy mająca ludzkie oczy Żabnica lub Psychrolutes marcidus; albo taka Anoplogaster cornuta, strasząca budową ciała, czy też Topornica przypominająca pogańskie maski bożków - wszystkie kryją się przed nami w głębinach. Nawet niezbyt urokliwy Palczak madagaskarski (coś pomiędzy kotem, nietoperzem a szynszylą), ukrywa się w liściach drzew Madagaskaru. (...)
I tak: proces się odwrócił. Szpetne zboczenie nie jest ukrywane przed światem, nie jest też ujawniane ku wyplenieniu. Wywleka się je, z dumą przekonując, że tak naprawdę posiadanie go czyni nas oryginalniejszymi i,Link ba, wartościowszymi od ludzi podobnych zboczeń nie posiadających. Więc mamy, co mamy. Na co żeśmy zezwolili. Jednak o ile, dajmy na to, do kampani na rzecz akceptacji owych zboczeń, parad mierności i wypaczeń dopuszczamy brakiem sprzeciwu, o tyle powinniśmy podnieść krzyk na bluźnierstwa i gorszenie maluczkich. A tymczasem...
Z Kobieta o kobietach, czyli gdzie diabeł nie może... (aka Szarańcza):

W naszych czasach nie przyznajemy się głośno do Boga, a wszystko, co w sposób nawet pośredni się z Nim łączy, jest niepoprawne politycznie. Więc cóż feministce po Fatimie, Gietrzwałdzie? Cóż po św. Faustynie, św. Brygidzie, św. Katarzynie ze Sieny? Matkę Teresę jeszcze można „uznać”, bo była „normalna”, nie plotła trzy po trzy o jakiś wizjach z Chrystusem, a pomagała chorym i potrzebującym… Dalej: postawa (trzynastoletniej wówczas!) św. Jadwigi królowej, która poświęciła miłość do Wilhelma Habsburga, dla małżeństwa z o wiele starszym Władysławem Jagiełłą, by dopomóc w chrzcie Litwy, jest dziś dla kobiet niezrozumiała.

I, tym razem poważnie, groza, groza, groza, czyli Po szóste, nie cudzołóż:

Sakineh Mohammadie Ashtiani, Iranka skazana przez rodzimy sąd na ukamienowanie, stała się w ostatnich miesiącach ikoną walki o prawa kobiety. Jednak państwo, nakładające w świetle prawa kary na osobę, która dopuściła się konkretnego przestępstwa, podpadającego pod konkretny paragraf, jest państwem zdrowym, a przede wszystkim suwerennym. Państwo, które pod naciskiem opinii publicznej zawiesza wykonywanie wyroków, suwerenne nie jest.

Link
Jezu Chryste.

7 września 2011

Radosne spojrzenie dewianta

Witki mi trochę opadły po lekturze wrześniowego Filmu, z duszą też nie najlepiej.
Ech, od razu tam lekturze - ledwo dwa teksty przeczytałam. (Na stojąco, w cuchnącym empiku).
Jeden z nich to Gabinet złych pragnień Magdaleny Nowickiej, który to sprawił, że jakimś cudem nie obczaiłam wywiadu z Ryanem Goslingiem (a pewnie były fajne focie).

Okazało się bowiem, że popularyzacja Laury Malvey pod patronatem Nowych Horyzontów musiała mieć i takie, smutne skutki uboczne:
Feministki też mają z Almodovarem problem. Z jednej strony, bezwstydnie obnaża ciała swoich bohaterek. Laura Mulvey w przełomowym dla feministycznej krytyki filmowej eseju Przyjemność wzrokowa a kino narracyjne pisała o kinie lat 50. i 60., że kobiece bohaterki są podporządkowane męskiemu spojrzeniu, służą zaspokajaniu narcystycznej potrzeby oglądania cudzego ciała, czyli tzw. skopofilii. Wydaje się, że to samo Mulvey mogłaby powiedzieć o filmach Almodovara. Z drugiej strony, w jego dziełach równie często to kobieta z przyjemnością przygląda się sobie samej, a płeć postaci nie ogranicza się do zero-jedynkowego układu: kobieta albo mężczyzna.
Almodovar prezentuje alternatywne wzorce płciowości i seksualności już od pierwszych etiud z lat 70. (zrealizowanych jeszcze na taśmie 8 mm) o znaczących tytułach: Upadek Sodomy, Seks przychodzi, seks odchodzi, Rżnij, rżnij, rżnij mnie, Tim. W jego wizji są hetero- i homoseksualne akty, a nie hetero- lub homoseksualni ludzie. Transseksualność jest tu zarówno sztuką, jak i stylem życia, które są odpowiedzią na współczesną kondycję człowieka - istoty o płynnej tożsamości, wolnej od norm społecznych, ale samotnej.
Zrobiło mi się strasznie przykro.
Jestem feministką i nie mam żadnego problemu z drogim Pedro. Wprost przeciwnie: im dłużej się znamy, tym bardziej jest mi bliższy. Np. niedawno czytałam sobie wywiady wydane przez Świat Literacki, zadręczając biedną Ninio smsami: ooo, tutaj gada jak ty, tutaj jak ja, tutaj jak ty, zboczone dzieci (b)ttw forever. I dalej: wielbicielkami Pedro były/są też dwie pierwsze dziewczyny, które wyoutowały się przede mną jako feministki, udowadniając małej, zielonej, zastraszonej mi, że feministka nie musi być Kingą Dunin, w okularach, w gazecie czy w telewizji. Potem było jeszcze kilka takich dziewczyn. Chłopaków też.

I tak w ogóle to
Laura Mulvey =/= feministki
Hollywood lat 50. =/= Pedro (zdecydowanie, choć on oczywiście kocha złote Hollywood)
pożądanie kobiecego ciała =/= męski szowinizm
ITP.!

No po prostu nie opłaca się przykładać tekstów, które ci nie leżą, do przypadkowego materiału, i jeszcze wyciągać wnioski na temat mimo wszystko dosyć sporej grupy odbiorców. (Okej, na pewno są jakieś Amerykańskie Feministki, które za szowinistyczne uważają zarówno filmy Almodovara, jak i jogurty w mojej lodówce, ale nie o tym przecież mówimy...).

Oczywiście, że w kinie Almodovara jest sporo voyeuryzmu, wszak drogi Pedro jest znanym kinofilem. Skóra, w której żyję, kilka razy cytująca i sprytnie przetwarzająca Kikę, jest tego najlepszym dowodem. Ale na litość boską, przez trzydzieści lat Pedro pokazywał naprawdę dużo ładnego (moje poniższe przykłady wcale nie muszą pokrywać się z waszymi) - i o kim by nie odpowiadał, zawsze była tam fascynacja; zdarzał się lęk, ale nigdy poniżenie.

Późniejsza refleksja Autorki, że no właściwie to nie do końca, bo przecież lesbijki itd., prowokuje więc do gromkiego Thank you, Captain Obvious! Oko kamery hiszpańskiego wariata, zanim zaszczyciło spojrzeniem piersi Eleny Anayi po tunningu (sprawdziłam, oglądając Pokój w Rzymie; romantyczne pierdololo, nie polecam), zaliczyło tak różne cuda, jak młodziutki Banderas w Prawie pożądania czy Bernal i Martinez w scenie basenowej Złego wychowania. Przed sarnimi oczami Penelope Cruz była barczysta Bibi Andersen, w Kice zarówno megakobieca, jak i golusieńka (choć wyrażenie jak ją Pan Bóg stworzył, byłoby w jej przypadku nietrafione).

To nie jest pierdolony patriarchat, to jest oplucie patriarchatu.

Tam w ogóle, kurwa, nie ma męskiego spojrzenia.

To jest SPOJRZENIE DEWIANTA.

Wywróć, ośmiesz, i baw się dobrze. Rozkosz zdrowego sarkazmu. Itp., ITD.!



PS. Byłabym zapomniała: wielkie dzięki dla Ewy za wyróżnienie, komcie i bezustanne kopanie sumienia ;)
PPS. Nie wiem, co Autorka rozumie pod terminem transseksualny, więc może lepiej tego nie dotykać?

22 sierpnia 2011

Rozczarowanie

Potencjał rewolucyjny jest, ale zasadniczo bez większych ochów i achów (nie licząc tak błahych szczegółów, jak gorąca latynoska, dobry muzułmanin, arcybiskup w krawacie w rybki, intryga z feminotransami, czytanie Biblii w godzinach pracy, Niemy krzyk, nagroda Guntera Grassa i młode arabskie dziewczęta zrealizowane jako matki). Kilka dni po lekturze pamiętam głównie
Na dworze coś gruchnęło. Grupa wyrostków krzyczała coś do siebie. Oderwał się od lektury, otworzył okno. Podwórko rozświetlał płonący kosz na śmieci. A wokół niego stali chłopcy. Ale nie oni go zainteresowali. To jasny ogień przyciągał wzrok. Żółte (a może pomarańczowe - nigdy tego nie wiedział, bo był daltonistą) płomienie, poprzetykane niebieskimi żyłkami wywoływały niepokój. Tadeusz szukał jego przyczyn, starał się zrozumieć... Nie mógł oderwać się od tego obrazu. Powrócił obraz innego ognia, płonącego krzewu, o którym czytał kilka dni wcześniej. Mojżesz spotkał w nim Pana, który posłał go na misję... On też nie umiał, nie chciał, bał się. Ale poszedł.

Krynicki uśmiechnął się do siebie. Dostrzegł humor tej sytuacji. Płonący śmietnik miał się stać dla niego płonącym krzewem, przy którym powołano Mojżesza. Chłopcy, którzy podpalili go dla zabawy, byli słowem, jakie Bóg kierował do niego. Wiedział, że tak może być, ale jakoś trudno mu było pogodzić się z tym, że śmietnik może być słowem... Ogień powoli dogasał. Z żółtego stawał się lekko czerwonawy, a chwilę później na podwórzu został już tylko osmalony kosz na śmieci i grupa chłopców. Zasłonił okno. Wrócił o stołu i do Księgi Wyjścia. Przerzucił kilkanaście kartek i odczytywał słowa o powołaniu Mojżesza. Odczuwał całym sobą chęć powiedzenia Bogu: "Wybacz Panie, ale poślij kogoś innego". I nie potrafił. A wypalony śmietnik ostrzegał - też możesz tak skończyć.

Chciał uciec od tych obrazów. Szybkim ruchem przerzucił Pismo Święte na koniec. Miał nadzieję na jakiś spokojny fragment z listów pawłowych. Ale miał pecha. Pierwsze słowa, jakie wpadły mu w oczy, pochodziły z Dziejów Apostolskich: "strzeżono więc Piotra w więzieniu, a Kościół modlił się za niego nieustannie do Boga". To imię było jak dowód na to, że płonący śmietnik nie był przypadkiem. (...)

Teraz jeszcze musiał powiedzieć to Małgosi. I wyjaśnić, że płonący śmietnik wzywa go do tego, by naraził ich dzieci na głód. - To nie będzie proste, Boże - wyszeptał, zamykając Biblię.
(s. 89-90)


Mnie to kusi. A was?

7 maja 2011

O tradycji jajkowej i sztuce kochania, czyli


Pągowski VS. Parada Równości 2011


Ja rozumiem, że wszyscy chcą kochać, a miłość ma wiele twarzy, ale naprawdę - czy trzeba to tak na moich oczach?
W każdym razie Klątwa Złej Bogini Plakatu nie traci na aktualności (dziękuję Ewie za info i promocję blogcia na fejsie;). Jak nietrudno zrozumieć, nie tradycja jajkowa nie jest tą tradycją, do której odwoływałam się, pisząc o różowej wacie cukrowej, do której lepiej pasowałaby



Tu też zaczyna się rozgoryczenie. Jestem gdzieś pomiędzy wtf a lol, czasami wtf, czasami lol, i już właściwie nie wiem, czy smucić się i wstydzić, czy tylko dławić




To jest naprawdę żen, wielki, różowy i puchaty, i nie byłoby w tym nic złego, gdyby nie robienie syfu wokół innych małych i dużych, różowych i puchatych (a także ich znajomych i krewnych).

25 marca 2011

Transseksualna Moira zostaje gejem

OSOM!



(Jakby nie było wyraźnie: aby potwierdzić swoją męskość, Max decyduje się w końcu na związek z mężczyzną, zostaje gejem, wykorzystując jeden z istniejących fantazmatów, wedle których męski homoseksualizm jest kwintesencją "prawdziwej męskości". A w ostatnim, szóstym sezonie Max w konsekwencji swego gejowskiego związki zachodzi w ciążę.)

Tak sobie myślę, że nazywanie transfaceta transseksualistką i związek z kolesiem implikujący gejozę to nie jest najlepsza metoda na pisanie o płynnościach tożsamościowych, ale pewnie nie mam racji, jako że Autor - wedle wydawniczych informacji - pracuje nad Przewodnikiem Krytyki Politycznej po LGBT.

Wykorzystano zdjęcia W. z książki SERIALE. PRZEWODNIK KRYTYKI POLITYCZNEJ.

19 marca 2011

Skins, so good, so queer

Skins Spoilers


Also: zamierzam do stycznia składać ofiarę bóstwu telewizji (znając jego spryt, jest nim pewnie Hermes), aby żaden pajac pokroju Jamiego Brittaina nie sparował Mini i Franky, i żeby Mini nie okazała się homo. Autorzy najszybszego zhomiczenia w historii TV (pacz: Mowa Naomi dwie minuty przed końcem sezonu 4) muszą jakoś odpokutować swoje grzechy, a ja po sezonie piątym wierzę, że mogą. Wbrew temu, co myśli moja ulubienica Heather Hogan, autorka recapów poprzednich serii i autorka artykułu o wdzięcznym tytule Franky Fitzgerald kisses Mini McGuiness (#żeco), a także kilku moich dobrych kolegów (ok, właściwie to jeden... ale wiem, że będą następni;), można to rozkręcić ciekawiej, bez palenia przewrotności tego wątku i zrzucania problemów z seksem na bycie, kurwa, homo. Bo wiecie, jest jeszcze mnóstwo innych opcji, w których możesz topić sobie kolana, zbyt długo patrząc na cycki, no i te cielesne obsesje Mini też wołają o swoje pięć minut.
/Skins Spoilers
Na koniec trajla (lubię oglądać trajlery po obejrzeniu całości)

7 marca 2011

Dałam się uwieść

pomódlcie się za mnie.

A teraz żarty na bok. Jednym z plusów bycia nie-lesbijką jest fakt, że nikt już nie wygarnie twojej matce. Gorąco zachęcam więc do dekonstruowania zerojedynkowych identyfikacji! Zmiana polityki zabawkowej z dziewczyńsko-lalkowej na chłopięco-klockową (lalkowa prowadziła co najwyżej do


w kącie pokoju) nigdy nie była tak pozytywna! W imię Matki i Córki, no!

7 lutego 2011

Powrót kuciapki

Gdy bycie singlem przestaje być cool, doładuj się miłością, nim skończy się twa gra.

Najlepiej miłością do tagline'a z dołu:



(W oryginale jest to "Get the Hot Girl. Defeat her evil exes. Hit love where it hurts").

I trochę czułości dla opisu fabuły (przytaczam ze strony dystrybutora, TiM Studio):

Scott Pilgrim (Michael Cera), 22-letni bezrobotny basista zespołu rockowego Sex Bob-omb, spotyka dziewczynę swoich marzeń. Zakochany po uszy chłopak nie przeczuwa, że miłość do pięknej nieznajomej już wkrótce wywróci jego życie do góry nogami. Aby zdobyć serce Ramony Flowers (Mary Elizabeth Winstead), będzie musiał pokonać jej siedmiu byłych chłopaków.

A oto siedmiu byłych chłopaków Ramony Flowers:



Jeśli coś was zastanowiło,



to śpieszę z wyjaśnieniami:
Chyba niemożliwe jest, by dystrybutor nie znał filmu, który wprowadza na rynek. Opis tylko pozornie kłóci się z okładką (nie mówcie mi, że okładka nie sugeruje, że ci byli to właśnie zgraja za plecami Cery i Winstead). Zaznaczony pętelką chłopak to kaem-transwestyta, nieukrywający swojej wyjątkowej tożsamości...



...NOT.

Nie, to jednak nie ten film. Może ktoś taki kiedyś nakręci, no bo co, kurcze blade, i może to nawet będę ja. Ale jeszcze nie. Na razie tylko #ojej dla dystrybutora.

8 stycznia 2011

Teatralne awantury





#ojej

A także:
Chiny i Kambodża, gdzie dyktatura publicznie lżyła z ludzi.
Niby lol, ale aż boli.

3 grudnia 2010

O łokciu Anny Muchy

Jakiś czas temu mój wspaniały ziom, który nawiasem mówiąc jest the most lesbian-friendly straight guy in the world (and not in the sexist way), wypatrzył w kinie tę oto ulotkę


gdzie Anna Mucha, trzymając się pod boki, leży pod materacem pełnym prawie-nagich lasek i Piotra, który pozostał Karolem.

Mieliśmy wiele koncepcji uzasadniających, co Anna Mucha robi pod materacem, jak się tam dostała, na którą solarkę chodziła i czemu trzyma się pod boki, ale żadna tak naprawdę nie trzymała się kupy. Aż wreszcie dzisiaj ulotka wypada mi z plecaka, i czytam, że w najnowszym filmie niedoszłej prezydentowej miasta stołecznego Warszawy, spodziewać się mogę:

PIOTRA ADAMCZYKA, mężczyzny, którego chcą wszystkie kobiety;
bezpruderyjnej MAŁGORZATY FOREMNIAK (o kurwa);
pociągającej KATARZYNY GLINKI (orly?);
zmysłowej MAŁGORZATY SOCHY (a kto to?);
namiętnej KATARZYNY ZIELIŃSKIEJ (nie wiem czy chcę się przekonywać);
i, uwaga, uwaga, ANNY MUCHY, która woli kobiety od mężczyzn.

No i wszystko jasne.

Już wiem, czemu ANNA MUCHA ZOSTAŁA PRZYGNIECIONA MATERACEM (TRZYMAJĄC SIĘ POD BOKI).

I tak sobie myślę, że to piękna metafora życia polskiego homo jest. Że niby cię widać, możesz iść na solarkę i zapierdalać w drogiej biżuterii, ale tak naprawdę jesteś pod takim materacem, na którym wyleguje się Polska uosabiana przez Kościół Katolicki (Piotra, który pozostał Karolem).

Film w kinach od 21 stycznia.

PS. Kasia Figura też się załapała, ale chyba na materacu jej nie chcieli :(