Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Showtime. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Showtime. Pokaż wszystkie posty

5 maja 2012

Sekstelefon

To The Big C, 3 odcinek 3 sezonu; Showtime cały czas na prowadzeniu. Drugi sezon mojego ulubionego serialu o raku miał swoje nieciekawe momenty (obok epizodów bezsprzecznie znakomitych), ale finał i obecny powrót do znakomitej kondycji na dobre przywraca wiarę w scenarzystów, inteligentne dialogi, czułość wobec postaci i cudowne poczucie humoru. Było już kilka produkcji Showtime, które znakomicie broniłyby się jako jeden, zamknięty sezon: Californication (czas pokazał, że byłby to wybór "artystycznie słuszny"), Homeland (jak twórcy poradzą sobie z kontynuacją, przekonamy się jesienią). The Big C mogło skończyć się na finale pierwszego sezonu (kto wie, czy nie mocniejszego od osławionego finału Sześciu stóp pod ziemią). I byłoby zajebiście. Ale Darlene Hunt (twórczyni serialu) i Laura Linney (twarz serialu - i przy okazji producentka) udowadniają, że mają pomysł na kontynuowanie tego osobliwego tańca ze śmiercią. Linney to aktorski skarb, Cathy Jamison to skarb. Jej przeciętny i kochający mąż Paul. Jej najbardziej przeciętny na świecie syn Adam. Szalony brat-ekolog (który ostatnio postanowił się ustabilizować, bierze leki, mieszka pod dachem, pracuje jako woźny i na gejowskim seks-telefonie, sprawiając, że kocham go jeszcze bardziej, niż kiedy nocował na dworzu). ITD.! Rodzinny projekt Showtime trwa w najlepsze.
PS. Na punkcie reprezentacji nowotworów jestem prawdopodobnie jeszcze bardziej pierdolnięta niż w kwestiach jebniętej seksualności.
PPS. #niezapomnianefinaly


19 marca 2012

U Pana Boga za piecem. Not.

Tak tylko przypominam, że za trzy tygodnie startuje czwarty sezon najlepszego serialu, jaki obecnie oglądam na bieżąco i jeden z najlepszych, jakie oglądałam w ogóle; serialu, o którym nie piszę na okrągło tylko dlatego, że dobrze pisze się na wkurwie, a nie na miłości. Ogarniają mnie czułość i smutek, kiedy powtarzam stare odcinki; przez bite trzy sezony scenarzyści zafundowali mi tylko jedną postać, której dałabym w ryj (pojawia się w drugim sezonie, dużo rozmawia przez telefon i łamie komuś serce) i tylko jedna postać z głównej obsady jest mi obojętna (bo ładni mężowie to jednak nie jest moja działka). Resztę traktuję jak najlepszych przyjaciół. Czasami chcę im się rzucić na szyję - kiedy indziej pochlipuję, tak sobie dopierdalają.

Ten poziom czułości wzbudza u mnie ostatnio tylko Doktor, ten kosmita chory na dobroć, chory na ludzi, histerycznie szukający kontaktu z Innym - nawet, jeśli Inny ma postać skrzeczącej solniczki na kółkach i odpowiada za zagładę jego rasy. Być może jest to jedyne dobre towarzystwo dla Jackie, współczesnej siostry miłosierdzia, matki, żony, przyjaciółki, kochanki, mentorki i ćpunki, mistrzyni życiowego blefu i najbardziej pożądanej dupy na urazówce Wszystkich Świętych. Jackie jest groźna jak Dalek i wszystkie kobiety z mojej rodziny razem wzięte - i myślę, że jej najlepsza przyjaciółka, doktor O'Hara, zgodziłaby się ze mną przynajmniej co do tego pierwszego (bo jest Angielką, a ja anglofilką, przynajmniej wobec tych nóg). Warto oglądać Siostrę Jackie dla cudownie pokomplikowanych i bardzo subtelnie rozpisanych relacji międzyludzkich - a jeśli komuś to nie wystarcza, to przecież są jeszcze intrygi miłosne (ach, tych jest bez liku), toaletowe (specjalność Zoey, niezwykłej istoty, która przedefiniowała znaczenie pielęgniarskiego fartucha) i kościelne (wielbiciele katolickich gadżetów będą usatysfakcjonowani):


I jeszcze jedno: Nurse Jackie jest serialem nieprawdopodobnie feministycznym. Nie chodzi mi oczywiście o feminizm dziewczyn ze spluwami, a czterdziestolatki w szpitalnych dresach, które budzą pożądanie u młodszych facetów; seksualność, której nie trzeba etykietkować; męskie skrypty obsadzone kobietami. Ale to już inna notka, którą napiszę innym razem.

Trajla sezonu czwartego, który wrzucam dla Nini (River Song ostrzega przed spoilerami wszystkich trzech sezonów, więc to tylko dla wtajemniczonych):

24 lutego 2012

Mój mózg post-katolicki

domaga się, oprócz odpowiedniej ilości włoskiej grozy, katolickiego glamouru. Czyli obłędnie dopieszczonych obrazków z muzeum, w którym knuje się wielce skomplikowane intrygi i szuka ekstazy w cieniu ociekających złotem krzyży i z błogosławieństwem na ustach. Neil Jordan w pierwszym sezonie Borgiów nie sprostał do końca moim oczekiwaniom fabularno-ideologicznym - ale wszystko wskazuje na to, że pierwszy sezon (wciąż ciekawy i tapetujący mi mózg pięknymi świętokradztwami) był jedynie poligonem doświadczalnym. A w każdym razie kampania promocyjna perfidnego Showtime obiecuje pierwszoplanowy wątek kobiecej przebiegłości (w cieniu ociekających złotem krzyży)



z motywem zdradzieckiego żyrandola



- a czemu żyrandole są zdradzieckie, wiemy wszyscy:



(i tak, oczywiście, mam bzika na punkcie Whitney).

Niech tylko karnawał wygra ze łzami i historią!

4 lutego 2011

Jane Lynch zamawia szejka proteinowego


Naprawdę!
Możecie sami sprawdzić: sezon 2, odcinek 3, Loneliest Number.
To ten, w którym pojawiają się


których te 4 lata temu nie tylko nie kojarzyłam z tytułową piosenką, ale i nie kojarzyłam w ogóle.
A Sue Sylvester powraca już pojutrze...

9 stycznia 2011

Showtime i kobiety,

czyli kolejny serial, który połykam w kilkanaście godzin. Tym razem jest to


o której warto wspomnieć w tym miejscu przynajmniej z kilku powodów.

Po pierwsze, serial reprezentuje to, z czym mi przynajmniej najlepiej kojarzy się Showtime, czyli czarną komedię obsadzoną piekielnie niejednoznacznymi postaciami, i dialogi, które w niczym nie ustępują takiemu Californication (choć jest tu znacznie subtelniej).

Po drugie, ze względu na tematykę tego miejsca (patrz: miśki na górze).

Czyli od rzeczy małych, takich jak


czyli Harvey Fierstein aka jedna z pierwszych ciotek w moim życiu (patrz: Pani Doubtfire), żywa ikona i najpoczciwszy misiak pod słońcem, którego to co niektórzy postrzegać mogą jako złośliwego satyra, bo nie dość że tfu! - homo, to jeszcze okrągły i włochaty. Tutaj jako mąż umierającego faceta, który chce mieć chwilę spokoju, podczas gdy kupa ludzi, od przemądrzałego doktorka wychowanego przez parę lesbijek, po zmieszanego pielęgniarza geja, dziękuje mu za przecieranie szlaków i wyraża swoją akceptację i kurwa, głęboki szacunek.

Wątków homo jest zresztą więcej, jest nawet pewien homo-twist, którego nie zdradzę, bo nie jestem złośliwą małpą i chcę, aby ludzie czerpali radość z odkrywania pewnych rzeczy, a nie, że ja teraz powiem, kto z kim, i niespodzianki nie będzie.

Ale jest też szersza kwestia, mianowicie sam motyw dzielenia swojego życia na różne obszary w sposób radykalny, czyli taki, z jakim, mam wrażenie, wielu genderowych czubków może się utożsamiać. Zarówno siostra Jackie, jak i jej najlepsza przyjaciółka dr O'Hara (obdarzona zarówno mega seksownym, brytyjskim akcentem, jak i czarnym jak smoła poczuciem humoru), strzegą swojej prywatności w sposób niemal maniakalny i główny wątek serialu skupia się na rozpadzie iluzji, które cierpliwie budowały.


Sezon trzeci chyba w marcu, ale to jeszcze do potwierdzenia.